Ik heb het er vaak over, het logge systeem van regels en beleid in Nederland. Ik deel de mening dat er regels moeten zijn voor de samenleving. Maar zodra de regels dusdanig worden gemaakt dat niemand het meer snapt en de maatschappij haar voordeel er niet meer van heeft, dan moeten we dit niet meer willen. Ik denk ook dat het de creativiteit van de mens remt. Hoe meer regels en hoe meer beleid hoe minder mensen zelf gaan nadenken, creatief zijn en zichzelf gaan ontplooien.
Ik heb er hele discussies over. Mij wordt ook vaak de vraag gesteld hoe zie jij het dan. Ik denk dan simpel. Wordt iemand beter van controle op controle. Geloof er niks van. Je kunt iemand laten groeien en bloeien door iemand in zijn of haar kracht te zetten. Minder regels, minder controle. Het systeem van wantrouwen waarin we leven, daar worden we echt niet gelukkig van.
Minder regels, meer ruimte. Natuurlijk gaat dit leiden tot misbruik, maar binnen het systeem wat we nu hebben zijn er ook mensen die misbruik en gebruik maken van het systeem of tussen de mazen van de wet functioneren.
Is loslaten de oplossing, ik heb geen idee… Ik denk ook niet dat er 1 oplossing is voor het probleem. Ik ben er namelijk van overtuigd dat we samen moeten kijken hoe we willen leven en welke normen en waarden hierbij horen. We zullen moeten samenwerken, overheid, burgers, politiek partijen, en samen kijken en vooral luisteren naar elkaar en tot de juiste morele oplossingen komen.
Hoe leuk is dat! Meedenken, luisteren en vooral gehoord worden. Ik weet dat we dan komen tot een beter systeem, waarin normen en waarden belangrijk zijn en waarin niet het systeem centraal staat, maar de mens met zijn krachten.
We zullen onze mouwen moeten opstropen, stoppen met klagen, beginnen met praten met elkaar en vooral luisteren naar elkaar. Natuurlijk zijn we het niet met elkaar eens, zullen we boos, gefrustreerd worden, de beren op de weg. Maar ik heb geleerd waar een wil is, is een weg.
Waarom ik dit zo belangrijk vind? Ik ben, naast alles wat ik ben en naast alles wat een ander vindt dat ik ben, in de eerste plaatst een moeder. Een moeder van twee kinderen. En ik wil dat ze opgroeien in een wereld waarin ze kunnen groeien, bloeien, zichzelf kunnen zijn. Ik zie het zo dat ik als moeder moreel verplicht ben om te helpen bij deze verandering.

Reacties

comments